2026- DROOM: SPIESSENS & Co

Ik woon met mijn vrouw in een rijhuis dat zo gewoon is dat het ogenschijnlijk niet bestaat. Huisnummer 63: de soort woning waarvan ik vind dat zelfs de grijze bakstenen zich vervelen. Mijn vrouw is twee dagen naar Amsterdam, op culturele bedevaart met een vriendin die altijd te luid lacht. Ik heb dus het rijk voor mij alleen, wat in theorie rust betekent. In de praktijk betekent het vooral dat ik langer in bed blijf liggen dan sociaal aanvaardbaar is.

Rond een uur of halfnegen word ik wakker door geluiden die lijken op een tandartsboor en een middeleeuwse folterkamer. Het tocht ook. Mijn slaapkamerdeur staat halfopen: alsof ik uit een droom wil ontsnappen. Ik strompel naar beneden in mijn pyjama, een kledingstuk dat ik sedert gisteren van mijn vrouw eigenlijk niet meer ongewassen mag dragen.

In de inkomhal zie ik dat een mooi raam is uitgebroken. Niet kapot... nee...uitgebroken! Drie mannen lopen rond alsof mijn huis van hun is. Een kind van een jaar of vijf dartelt vrolijk mee, en geniet van de nieuw geworden speeltuin in mijn huis.

Ik vraag wat dit allemaal betekent. De leider, een man met een gloednieuwe design overal, zegt dat ze “de ramen moeten vernieuwen en een paar vloeren uitbreken”. Ik zeg: “daar weet ik helemaal niets van”. De man beweert dat hij ook van niets weet, maar hij heeft wel de plannen. Inderdaad: hij toont me zijn blauwdrukken die zo gedetailleerd zijn dat ze perfect bij zijn splinternieuwe overal passen.

Ondertussen hoor ik boven het geluid van pneumatische hamers en cirkelzagen. Twee mannen zijn daar bezig met grote machines die ik zelf in mijn carrière nog nooit gezien heb. Ik kan als eigenaar niet meer volgen wat er gebeurt. Mijn huis is ondertussen een kolossale bouwwerf geworden.

In de keuken tref ik het kind aan. Het is aan het kakken in mijn nieuwe emmer. Mijn splinternieuwe emmer, die ik nog maar één keer heb gebruikt om regenwater op te vangen en waar ik stiekem trots op was. Ik beveel het kind op te staan: onder de laag kaka liggen twee opneem vodden waar mijn vrouw al een week naar op zoek was.

Nu vind ik heel het gedoe niet meer grappig. Ik eis dat de werklieden alles netjes terugbrengen in de staat zoals het was. Vooral de kaka moeten ze dadelijk meenemen. De emmer moet spik en span terug op zijn plaats. De ramen moeten terug in hun oorspronkelijke openingen. Ik roep kwaad en luidkeels zo hard dat de buren komen toesnellen.

Buur Gaston van drie huizen verder van huisnummer 69 komt arm zwaaiend toegelopen. Hij herkent de vrachtwagen: Spiessens & Co. “Ah,” zegt hij, “die mannen hebben bij mij verleden jaar iets verbouwd dat ik niet besteld had. Maar ze werken wel heel hard en proper.” Hij zegt het alsof dat een troost is.

Uiteindelijk komen we tot een sociaal akkoord dat alleen in dromen logisch is: vanaf morgen ga ikzelf drie huizen verder in Gaston zijn huis wonen, in huisnummer 69. Gaston blijft buur, want hij zal mijn huidige woning met plezier komen bewonen. Hij is zeer tevreden, want hij komt met aannemer Spiessens & Co overeen dat hij alleen het gebruikte materiaal bij de verbouwingen moet betalen. Gaston glundert: hij heeft net een loterij gewonnen waarbij de prijs een half afgebroken huis is.

Hij haalt zijn beste fles wijn uit zijn kelder: een fles die hij normaal alleen bovenhaalt wanneer er iemand sterft of trouwt. Ik zorg voor twee propere wijnglazen. We kijken toe hoe aannemer Spiessens zorgvuldig de eerste nieuwe raam plaatst. De raam past niet. Maar hij klopt erop tot het past. En Gaston fluistert: “Zie je wel, proper werk.”

“I had a dream”